Wondere wereld

Op Youtube vond ik filmpjes van “Wondere wereld”, het prehistorische televisieprogramma van Chriet Titulaer. Hij was destijds DE man die alles wist van techniek en allerlei technische snufjes. Het leuke is dat het sommige dingen nu nogal armoeiig ogen, terwijl het toen helemaal hot was. Wat wel grappig is is dat hij ook ergens roept dat ie denkt dat zonnepanelen toen al voor 1000 gulden gemaakt zouden kunnen worden. Ik weet niet wat nu een fatsoenlijk zonnepaneel kost, maar dat is vast meer dan een euro of 440 (+_ 1000 gulden).

Hierin zit een stukje over CAD tekeningen maken op de computer en over MSX DOS. Geweldig!

In dit filmpje zie je onderandere zonnepanelen, het “afluisteren” van TV’s, een heus plantjeswatergeefsysteem, iets over het helaal, programmeren in basic en telefoons op de fiets, dat is echt geweldig!

En ja, er staan er nog steeds meer op Youtube!

Randy Pausch, The last lecture

Wauw, ik ben even helemaal de weg kwijt. Ik heb gisteren bijna in een adem het boek “Nu ik dood zal gaan” van Randy Pausch uit gelezen. Ik ben niet zo’n hele boekenwurm, maar sommige boeken boeien me gewoon.

Het boek gaat over “The last lecture” van Randy Pausch. Randy was een amerikaanse universitair docent op het gebied van Informatica. Hij werkte op de Carnegie Mellon universiteit in Amerika en stond bekend als een bijzonder figuur, een dromer, een man met visie zo af en toe. In 2006 (hij was 45) werd bij hem kanker geconstateerd en na een behandeling van een jaar werd duidelijk dat men niets voor hem kon doen. Hij kreeg te horen dat hij nog een maand of 6 te leven had. Een moment waarop je zou verwachten dat z’n wereld instorte. Niets was minder waar! Hij leefde nog uitbundig en besloot om voor zijn dood nog 1 spectaculair college te geven. En dan niet een college over 1 of ander saai Informatica onderwerp, maar over het leven. Hoe keek hij tegen het leven aan? Wat had hij geleerd en bereikt? De diepere gedachte hierachter was dat dit college zou worden opgenomen voor zijn (ten tijde van de diagnose nog jonge) kinderen, zodat ze als ze ouder waren het nog eens terug konden zien en konden leren van hun vader.

In het boek (en het college) gaat het niet over doodgaan of ziek zijn, maar over leven! Hij vertelt over dromen die hij had als kind en hoe hij die verwezenlijkt had. Hij vertelt over dat hij altijd de grootste knuffelberen won op de kermis, maar daar nu niets meer aan heeft. Hij zet ze allemaal op ‘t podium en geeft ze weg aan wie het maar hebben wil. Hij vertelt over zijn droom voor Disney te werken en hoe die in vervulling ging en hij vertelt over zijn ouders: Zijn moeder noemde hem altijd Randolph, want dat klonk wat chiquer. Hij had hier geen boodschap aan, niets chique, geen nieuwste mode, maar gewoon heel normaal en eenvoudig.

Hij vertelt ook over een vriendin van hem die al een behoorlijke tijd in geldnood zat. Ze had schulden en was daardoor nogal gestresst. Ze ging elke dinsdagavond naar een of ander Yoga clubje om helemaal tot rust te komen. Daardoor kon ze er weer tegen en zo ging dat week naar week, jaar in jaar uit. Op een avond had hij eens met ‘r gepraat en samen rekenden ze uit dat ze door een halfjaartje op dinsdagavond te gaan afwassen bij een restaurant in plaats van te yoga-en de schulden kon aflossen. Dit heeft ze gedaan en het hele probleem was opgelost.

Een ander mooi verhaal is een verhaal over zijn auto. Hij en z’n vrouw hadden 2 auto’s, maar 1 ervan was echt zijn favoriet. Het was een overhippe cabrio en hij reed hier graag in door de buurt. 2 maanden na het bericht dat hij ongeneeslijk ziek was kreeg hij een e-mail van een vriendin die schreef dat ze iemand zo vrolijk en blij in een cabrio had zien rijden, dat moest wel iemand zijn die intens van het leven genoot. Toen ze iets beter keek zag ze dat hij het was.

Randy ging vaak op stap met een neefje en nichtje van hem. Deze waren nog jong en werden door hun ouders nog even toegesproken voordat ze bij hem in de auto stapten: “Niets vies maken en je netjes gedragen”. Op een dag reed hij met ze de straat uit en opende een blikje frisdrank. Vervolgens goot hij dit demonstratief over de achterbank heen. De kinderen waren verbaasd… Ze maakten de afspraak dat ze alles mochten doen die dag zolang ze het maar niet aan hun ouders vertelden. Ze hadden nog nooit zo’n lol gehad. Ook Randy niet…

Die bewuste cabrio stond op een dag op de oprit en zijn vrouw reed met de andere auto achteruit de garage uit en knalde hoog tegen de cabrio. Het gevolg was een paar mooie deuken in de motorkap. Zijn vrouw was de hele dag zenuwachtig over hoe ze dit nu toch aan Randy moest vertellen als hij thuis kwam. Hij kwam thuis, ze gingen eten en heel voorzichtig begon zijn vrouw erover. Toen het hoge woord eruit was vroeg zijn vrouw gelijk onder het eten of hij niet even moest kijken bij de auto en de verzekeringspapieren in moest vullen en dergelijke. Zijn antwoord was iets in de trant van dat het eten toch niet koud kon worden en dat een auto met deuken eigenlijk ook helemaal niet erg was. Hij reed toch nog? Sindsdien heeft hij tot zijn dood in een auto met deuken rondgereden.

Uiteindelijk is hij in 2008 overleden, maar hij heeft zijn “last lecture” met levenslessen nagelaten. Een geweldig mooi en inspirerend verhaal wat iedereen gezien of gelezen zou moeten hebben. Het is te bewonderen op Youtube, itunes en als boek te koop

The last lecture op Youtube
The last lecture op iTunes
The last lecture op de website van Carnegie Mellon University

Edit: En zelfs 1 van zijn grootste jeugddromen is nog uitgekomen voor zijn dood. Hij heeft een (kleine) rol in de nieuwe Star Trek film die we nu allemaal kunnen bekijken in de bioscoop.

Edit 2:Zijn weblog is ook nog online te bekijken en zijn homepage ook .